ایتالیا در حال تجربه یک لحظه تاریخی است: دولت به رهبری جیورجیا میلونی در جمعه ۴ سپتامبر ۲۰۲۶ به طولانی‌ترین دولت تاریخ جمهوری ایتالیا تبدیل شد و رکورد ۱٬۴۱۳ روز قدرت را ثبت کرد. رکورد قبلی متعلق به دومین دوره نخست‌وزیری سیلویو برلوسکونی (۲۰۰۱-۲۰۰۵) بود.
میلونی که در ۲۲ اکتبر ۲۰۲۲ به عنوان اولین زن در تاریخ ایتالیا سکان دولت را به دست گرفت، این موفقیت را در تجمعی از حزب خود، برادران ایتالیا، در بندر باری با حضور حدود ۱۰٬۰۰۰ هوادار جشن گرفت.
رکوردی که یک دوره را رقم می‌زند
از دوران پس از جنگ جهانی دوم، ایتالیا حدود ۷۰ دولت و بیش از ۳۰ نخست‌وزیر به خود دیده است که میانگین عمر هر دولت تنها ۱۳ ماه بوده است. در این بستر، ماندگاری میلونی یک استثنای مثبت در سیاست ایتالیا محسوب می‌شود که از نظر تاریخی به بی‌ثباتی شهرت دارد.
ائتلاف حاکم متشکل از برادران ایتالیا، لیگ و فورزا ایتالیا توانسته است انسجام خود را حفظ کند؛ عاملی کلیدی در ماندگاری این دولت.
نکات کلیدی سخنرانی میلونی
میلونی در سخنرانی خود در باری، ثبات را اصلی‌ترین "اصلاح بزرگ" خود خواند و گفت ایتالیا "دیگر مورد نظارت اروپا نیست" و اکنون "بسیار جدی گرفته می‌شود". او همچنین به اپوزیسیون چپ میانه حمله کرد و آن را "چپِ لوکس" در "بحران هویت" نامید.
نخست‌وزیر اعتراف کرد که "چهار سال کافی نیست" و اعلام کرد قصد دارد در انتخابات ۲۰۲۷ نامزد شود. او گفت: "من قصد تسلیم شدن ندارم."
داده‌های کلیدی این رکورد
- رکورد: ۱٬۴۱۳ روز در قدرت
- پیشی گرفتن بر: سیلویو برلوسکونی (۲۰۰۱-۲۰۰۵)
- آغاز به کار: ۲۲ اکتبر ۲۰۲۲
- ائتلاف: برادران ایتالیا، لیگ، فورزا ایتالیا
- تجمع: باری، ۱۰٬۰۰۰ هوادار
دستاوردها و چالش‌های دولت
دولت میلونی مجموعه‌ای از دستاوردها در حوزه‌های اقتصادی و مهاجرتی را برجسته می‌کند:
- بیکاری در پایین‌ترین سطح ۵٫۸٪ در ماه ژوئیه.
- کاهش مالیات به ارزش ۲۱ میلیارد یورو برای افراد.
- کاهش ۸۰٪ در ورود مهاجران غیرقانونی.
- انضباط در حساب‌های عمومی.
با این حال، اپوزیسیون به رهبری الی شلاین از حزب دموکرات، دولت را به "دور ریختن چهار سال" متهم می‌کند و به رشد اقتصادی صفر، کاهش تولید صنعتی و پایین‌ترین دستمزدها در اروپا اشاره می‌کند.
واکنش‌های بین‌المللی و تحلیل
این موفقیت توسط رهبران بین‌المللی مانند مارک روته، دبیرکل ناتو، و سانائه تاکایچی، نخست‌وزیر ژاپن، تبریک گفته شد.
تحلیلگر آندره آ دونوفریو، استاد دانشگاه کامپلوتنسه مادرید، اشاره می‌کند که میلونی "عمل‌گرایی" و "سازگاری" با قدرت نشان داده است، اما همچنان یک رهبر "راست افراطی" باقی مانده است. موفقیت او به انسجام ائتلاف، ضعف اپوزیسیون و توانایی او در سازگاری بستگی دارد.
دونوفریو همچنین هشدار می‌دهد که میلونی نتوانسته است اقتصاد ایتالیا را به طور ساختاری متحول کند؛ اقتصادی که همچنان با بهره‌وری پایین، دستمزدهای ضعیف و بدهی بالا مشخص می‌شود. علاوه بر این، روابط او با دونالد ترامپ به دلیل اختلافات در سیاست خارجی، به ویژه در مورد ایران، رو به وخامت گذاشته است.
میراث میلونی، به گفته این کارشناس، با توانایی او در تحول ایتالیا سنجیده خواهد شد، نه صرفاً ماندگاری او در قدرت.